Þannig að þið, dyggu lesendur, þið þarna 7 getið haft áframhaldandi ánægju af blaðri mínu á nýjum stað.

Kveðja,
Björgvin

Var reyndar svolítið áhugasamur um bloggfærslu Einars Arnar um sambönd sín. Fannst mjög gaman af pælingum hans um tilviljanir aðstæðna sem urðu að samböndum. Fékk mig til að hugsa aftur hvernig á þessu hafi staðið hjá mér í gegnum tíðina. Hvaða tilviljanakenndu atvik urðu að samböndum, hvernig sem þau voru, alvarleg eður ei. Það er svipað með vexti að hvert einasta samband er aldrei eins, að það verður aldrei til á eins hátt. Ég hef kynnst stelpum í útlöndum, börum, partíum, skólanum og á sundlaugarbakkanum. Ég á reyndar eftir að prófa að kynnast stelpu í súpermarkaði, giftingu, flugvél eða langferðalagi og á biðstofu einhversstaðar. En það eru reyndar svo miklar klisjur að ég efast um að það gerist einhverntímann.

Það er sama hversu alvarleg eða líttvægileg þessi sambönd urðu á sínum tíma. Öll skilja þau þig eftir aðeins nánari sjálfum þér, þó svo að hinn aðilinn sé farinn. Ef það er eitthvað sem annar náin aðili kennir þér þá er það að þekkja sjálfan þig aðeins betur. Bendir þér á hluti sem þú hefðir aldrei hugsað út í, kennir þér hluti sem þú vissir ekki að þú gætir eða bara fær þig til að upplifa hluti sem þú kunnir aldrei við að prófa. Þó svo að maður mundi aldrei skilgreina sjálfan sig eftir samböndunum sem maður hefur tekið þátt í þá hjálpuðu þau þér vissulega við að skilgreina hvað lætur gangverkið í þér slá.

En ég fagna tilviljanakenndri uppröðun heimsins á hvernig hann hagar því hvernig maður kynnist nýju fólki. Finnst ekkert betra en að vita ekkert um hvað bíður mín þegar ég vakna, og verð feginn að fá meira en ég bjóst við þegar ég sofna á kvöldin.

Það er kafli í bókinni sem fjallar um persónutengsl milli vina. Hvernig vinahópur þekkist innbyrðis og hvort það séu einhverjar týpur sem eru ábyrgari en aðrar fyrir því að fólkið inn í þessum vinahóp þekki í raun hvort annað. Hann nefnir vini sína og fer í gegnum það hvernig hann kynntist hinum og þessum og kemst að því að meirihluti vina hans má rekja til eins vinar síns sem er því ábyrgur fyrir, að mestu leyti hans persónulegu persónutengslum. Þannig að í raun og veru er vinahópurinn hans ekki hópur, heldur pýramídi. Og ekki þó með það, þá er þetta ekki einu sinni hans pýramídi því hann er ekki ábyrgur fyrir honum. Hann kallaði þetta fólk tenglasafnara. Þeir sem eru þeim hæfileikum gæddir að þekkja ótrúlega marga aðila og hafa einhvernveginn þann eiginleika að finnast gaman að kynnast öðrum, eins mikið og hægt er.

Því fór ég að hugsa hvernig vinahópurinn minn tengist innbyrðis. Ef ég færi í gegnum vinahópinn væru einhverjir fáir einstaklingar, eða jafnvel einn sem væru að mestu leyti ábyrgir fyrir mínum nánustu vinum. Hann telur upp sína vini og fer í gegnum mörg skref, en þar sem hann er náttúrulega töluvert eldri og lífsreyndari einstaklingur eru skrefin hans örugglega mun fleiri en mín ættu að vera.

Ég fór í gegnum nokkur svona skref með suma vini mína en komst eiginlega að því að ég er ekki orðinn nógu gamall til að eiga vini sem ég kynntist í gegnum eitthvað langt tengslanet. Síðan stunda ég svo grimm félagstengsl þannig að það gæti verið að ég falli inn í þennan flokk sjálfur og þ.a.l. get ekki fundið neinn annan, nema mögulega Ástrós sem er svona grimm félagstengslamanneskja. Gladwell segir manni að taka fjörutíu nánustu vini og greina þá niður í pýramída og athuga hverjir eru oftast við endann á þeim. Nú, sem almennur forvitnisseggur, egóisti og partíLjón þá þætti mér gaman að vita hversu margir minna vina þekkjast vegna mín. Mér þætti áhugavert að vita hvort maður hefur haft einhver áhrif á vini sína í þessum málum með því einu að haga sér eins og maður gerir, sem grimmt félagsLjón.

Hann heldur áfram að telja upp eiginleika þessara svokölluðu safnara sem hálfgerðra lífstílslóbbýista. Einstaklingar sem koma sér inn í hópa alls staðar og þekkja ekki bara náið fólkið sem það vinnur með þá stundina heldur skiptir það oft um og heldur úti samskiptum við margar týpur og hópa af fólki sem það hefur unnið með eða stundað einhver samskipti með í gegnum tíðina. Þetta vekur ekki beint upp undrun hjá mér því síðastliðin þrjú ár hef ég tekið eftir hvað tengslanet manns stækkar ef þú skiptir um skóla, vinnu eða einfaldlega áhugamál á vissum tímafresti. Síðan er spurningin hvort það sé innbyggt í þessar persónur að þurfa alltaf að kynnast nýju fólki eða hvort því leiðist bara til lengdar í því sem það er að gera og afleiðingar öra skiptinga í þeirra lífi leiði til aukinna persónutengsla.

Eins og ég segi, ég heillast mikið af þessum hugmyndum og gæti rætt þá til lengdar enn frekar. Enn sem komið er er ég ekki einu búinn með kaflann en varð tilneyddur til þess að koma þessum hugmyndum á framfæri. Ef þið hafið einhverjar frekari hugmyndir varðandi þessa hluti, áhugaverðar pælingar eða skoðanir á þessum málum megið þið endilega senda mér línu.

Aha. Einmitt. Passar. Þegar hlutirnir eru ekki alveg að virka hjá þér.

Fimmtudagurinn fór í stórskemmtilega blöndu af skemmtanahaldi og myndatökum. Ég hafði tekið með mér myndavélina niðrí bæ og náði alveg fullt af geðveikum myndum af We Made God, The Telepathetics og Sign. Eftir það fattaði ég að ég var svo mikið að einbeita mér að myndatökum af maður missti stundum af hálfu lögunum. En ég fer í að sigta út góðu myndirnar frá þeim slæmu, virkilega slæmu og úr-fókús-ónýtu á eftir og hendi ég einhverjum þeirra inn á Deviantart síðuna mína.

We Made God voru rosa flottir. Þrusu sánd hjá þeim og tættu þeir staðinn í sig með sviðsframkomu sinni. Síðan var ég þess heiðurs aðnjótandi að Arnór, hinn gífurlega kynþokkafulli gítarleikari þeirra gaf mér gróf-mixað demó af nýju upptökunum þeirra. Sem ég er mjög þakklátur fyrir.
Eftir metal-geðveikina í WMG þá datt ég yfr á Organ þar sem það var búið að lofa mér nýjum Telepathetics lögum. Þeir stóðu við sína pligt og spiluðu þeir aðeins eitt gamalt lag. Flottir á sviði eins og venjulega en samt var ákveðin sorg í loftinu vegna þeirrar staðreyndar að þetta voru seinustu tónleikar Hlyns bassaleikara. Ég vil sérstaklega minnast á seinasta lagið þeirra, sem hljómaði eins og loforð um að þeir væru ekki að baki dottnir með sínar frábæru lagasmíðar.

Sign spiluðu þrusu tónleika á Gauknum, með næstum einungis nýtt efni að auki. Agnar, gítarleikari og söngvari hljómsveitarinnar Ten Steps Away hjálpaði þeim á gítar, söng og hljómborð og voru þeir alveg massífir. Sviðsframkoman solid eins og venjulega og skemmtilegt að sjá Ragnar losa sig við gítarinn og rokka einungis með mikrafóninn. Gaf honum aðeins öðruvísi karakter og sviðsframkomu sem söngvari.

Föstudagskvöldið byrjaði á frábærum og einlægum tónleikum hjá Pétri Ben. Við stóðum fremst og tókum undir hástöfum þegar þurfti á að halda og var alveg æðislegt að sjá hann spila aftur live því ég hafði einungis séð hann spila einu sinni áður á tónleikum. Restin af kvöldinu fór næstum einungis í brjálað ball þar sem dansinn dunaði við Motion Boys og GusGus á Nasa og Jagúar í Iðnó. Ég get bara með sanni sagt að ég hef sjaldan skemmt mér svona vel dansandi í bænum. Á tímum átti maður bara erfitt með sjálfan sig, missandi sig í grúvinu.

Laugardagskvöldið byrjaði á Dikta sem tóku frábær ný lög. Ég var lengi vel að pæla í því hvenær bassaleikarinn varð kúl því hann hafði alltaf verið svona nettur nörd, með bassann upp í háls að missa sig í grúvínu. En nú var hann kominn með rytjulegt skegg og úfið hár, bassann neðar og rokkið alveg á hreinu. Alltaf verið nettur, en þarna var hann bara of svalur. Sérstaklega þegar þú spilar á bassa og hljómborð næstum því á sama tíma. Erfitt að toppa það.

Tilvitnum Iceland Airwaves hátíðarinnar átti Mugison á Nasa á laugardagskvöldinu. Þegar hann var að reyna að fá stelpurnar til að stynja Jesus við lagið hans Jesus is a good name to moan öskraði hann yfir salinn, fúlskeggjaður sjóaradurgurinn; “Stelpur! Látið eins og það sé verið að putta ykkur!!! RÚNKAR SÉR ENGIN HÉRNA!!!” við gífurlega hlátraskelli og meðfylgjandi stunur.

Eftir Mugison ákváðum við að detta inn á Listasafnið til þess að vera alveg örugglega ekki út í kuldanum á Bloc Party. Við hvíldum okkur uppi og söfnuðum kröftum áður en brjálæðið tók við fremst í þvögunni. Fyrir ykkur hin, sem hafið ekki prófað það, þá mæli ég ekki með því að missa sig í svitninu fremst á tónleikum þegar maður er klæddur í leðurbuxur. Þær verða bara svo stamar.

Eftir að hafa tjékkað á Dimmu í annað skipti á laugardeginum, þar sem þeir voru að spila ásamt Lottu í Vicky Pollard á Organ þá ákvað ég að kíkja yfir á trukka-rokkarana í Hooker Swing sem stóðu fyllilega undir væntingum. Ég var svo hrifin að ég nældi mér í demó með þeim, sem ég reyndar týndi stuttu seinna á leiðinni á Amsterdam þar sem ég fór á einhverru troðnustu tónleika sem ég hef nokkurn tímann mætt á þar inni. Sign spiluðu fyrir troðfullum sal af æstum(hafnfirðingum) áhorfendum. Tóku bæði ný og gömul lög, og m.a.s. lög eins og Halim sem ég hafði ekki heyrt í há herrans tíð.

Þessi Airwaves hátíð verður lengi í minningunni sem ein skemmtilegasta helgi í langan tíma og var alveg ótrúlegt hversu geðveikislega mikið af fólki maður þekkti þegar maður vappaði milli staða. Ég held ég hafi bara sjaldan knúsað, kysst og tekið í höndina á jafn mörgum á jafn stuttum tíma.

Í einu orði sagt, æðislegt.

Iceland Airwaves hátíðin er frekar skrýtin í mínum augum. Þetta er svona hátíð sem er að reyna að vera lítil en er samt stór því hún er að sprengja staðina útfrá sér, en samt eru það óþekkt númer, svona ha?Hverjir eru það? bönd að spila sem ýta enn meira inn á þennan pínu-hátíðar-kategóríu. Mér finnst alveg æðislegt að fara á þessa hátíð, ekki misskilja mig, en það eru ekki útlensku böndin sem ýta á mig. Það er miklu frekar þessi uppskeruhátíð íslenskrar tónlistar sem heillar mig heldur en þessi óþekktu, en oft á tíðum snilldar bönd frá útlöndum.

Ég skellti mér einmitt í gær uppúr hálfníu á Nasa og sá þar hljómsveitina Single Drop. Ég hafði kannað málinn aðeins áður og komist að því að vinir mínir, Ragnar Sólberg og bróðir hans Egill eru hljóðfæraleikarar í þessu bandi. Ég varð pínu hissa því ég hafði aldrei heyrt um þetta band áður en það kom mér skemmtilega á óvart. Mjög ólíkt öllu því sem bræðurnir hafa verið að gera í sínu bandi. En þetta er hálfgert sólo-verkefni Birki Rafns Gíslasonar. Þetta er mjög fallegt og melódískt rokk. Í rólegri kantinum með söngkonu innanborðs sem gefur þessu mjög íðilfagra ímynd.

Eftir að ég hafði séð þá ætlaði ég að skella mér á B.Sig en datt í spjall við Heiðu úr Hellvar sem leiddi til þess að ég var ennþá á Nasa þegar Elíza byrjaði. Elíza var náttúrulega alger snilld þó ég hafi ekki verið mikill Bellatrix maður á sínum tíma. Örugglega frekar útaf aldri heldur en gæðum tónlistar Bellatrix. En hún kom fram ásamt fríðu föruneyti sem skartaði m.a. Guðmundi Pétursyni á gítar, og ef ég hef eitthvað lært á því að hlusta á Guðmund Pétursson þá er það að allt sem hann spilar verður að gullfallegum tónum. Ég svindlaði mér inn í ljósmyndagryfjuna ásamt hinum fréttaljósmyndurunum og smellti nokkrum myndum af þeim, sem ég hefði betur sleppt því batteríið á vélinni ákvað að gefast upp. Á myndavélinni sem ég tók sérstaklega með til að taka myndir af Vicky Pollard.

Eftir Elizu tróðum við okkur fremst og strákarnir við hliðina á mér ræddu siðferðislegu hamlanirnar við að reyna við rosalega litlu stelpurnar í Smoosh. Ég útskýrði fyrir þeim stærðfræðilegu hliðina á stefnumótun og viðreynslu en það virtist ekki hafa nein sérstaklega mikil áhrif á þá. Smoosh komu fram á svið við gífurleg fagnaðarlæti því það er ekki oft sem tvær litlar unglingadeildarstelpur fari og spili fyrir tónlistarþyrsta Nasa-lýðinn. Settið þeirra var skemmtilegt framanaf og var alveg æðislegt að sjá litlu 9 eða 11 ára systur þeirra koma upp á svið og taka í ALLTOF stóra bassann. ÞAð sem gerði það svo enn fyndnara var að hún hreyfði sig næstum nákvæmlega eins og Björgvin Ingi í Jakobínurínu. Þær toppuðu alveg settið þegar þær tóku ábreiðuútgáfu af laginu Modern Love með Bloc Party en eitthvað virtist þetta dala hjá þeim því maður fékk það á tilfinninguna að trommuleikkonan var orðin þreytt því seinni helmingur tónleika þeirra var ekki næstum eins þéttur og sá fyrri. En þær fengu risastór prik í kladdann fyrir vikið og tróð maður sér temmilega sáttur útaf Nasa á leið upp á Grandrokk.

Ég var kominn á Grandrokk akkúrat á réttum tíma til að missa af <3 Svanhvít, minnaenþrírSvanhvít, hjarta Svanhvít eða hvað svo sem þið viljið kalla hana. Ég hef reyndar bara séð þau einu sinni áður og er ekki alveg búinn að gera upp hug minn um þau. Þau eru náttúrulega indí band þannig að það er mínus í mínum bókum, en þau eru frekar skemmtileg á sviði þannig að það gæti vegið upp á móti. Næsta band á svið var hljómsveitin Naflakusk sem voru einum of krúttleg fyrir mig. Ég sagði einmitt við Óla félaga minn að ég væri einfaldlega ekki svona glaður einstaklingur til að elska svona tónlist. En þau virtust skemmta sér mjög vel á sviðinu, með sviðsframkomu í lagi og skemmtanagleðina. Ég meina, hver fríkar ekki út þegar þau eru að spila á Airwaves rétt skriðin úr grunnskóla.

Næst á svið voru stjörnur kvöldsins, Vicky Pollard. Þeir gáfu krúttleikanum svolítið spark í rassinn með hörku rokki sínu. Kíkjið endilega á biografíuna þeirra ef þið viljið fá frekari lýsingar á þeirra tónlist, skrifuð af undirrituðum. Fyrir utan smávægileg klikk, og pínulitla ofhröðun vegna stress þá gekk þetta stórvel hjá þeim. Mér finnst þau alltaf rokka fjandi harkalega sama hvar þau eru að spila og hef ég kannski einhverja hagsmuna að gegna þegar ég segi að ef þú fílar ekki Vicky Pollard þá ertu fáviti. Og ég minni aftur á spark-í-rass-bíógrafíuna ef þið trúið mér ekki, eða eruð sannfærð um að vilja vera frelsaðir fávitar.

Alræði Öreiganna lokuðu kvöldinu fyrir mér með þeirra klassíska hrærigraut tónlistarstefna, djamms og pilsa. Tóku nokkur vel valin lög af Pétri og Úlfinum ásamt rokkgeðveikinni Flugdólgur. Alltaf gaman að sjá þá spila og er ég nokkuð viss um að ég hafi séð þá spila í 90% af skiptunum sem þeir hafa stigið á stokk og tekið lagið. Frábærir, metnaðarfullir og fallegir drengir með gífurlega hæfileikaríka og góða tónlist.

Þannig var fyrsta Airwaves kvöldið hjá mér. Nokkuð sáttur. Náði að sjá nokkur bönd sem ég hafði aldrei heyrt ásamt því að halda trygglyndi við vinahópinn og styðja við rokkvini sína. Í kvöld verður áframhaldandi stuðningur hjá We Made God og The Telepathetics ásamt því að sjá Sign Gavin Portland, The Bronx, Úlpu og fleiri.

Topplisti

Teiknimyndasögur geta oft verið illskiljanlegar. Þær virðast oft hafa endalausa söguþræði, tilvísanir enn lengur aftur í tímann og persónur sem erfitt er að komast inn í ef þú byrjar að lesa í blaði númer #60. Fyrir þá sem kunna sig ekki í þessum heimi og geta ekki komist inn í myndasögur vegna þessa hef ég ákveðið að setja saman pínulítinn lista yfir hvað væri vert þess að skoða. Ég er samt í rauninni bara að skoða upp í hillu hjá mér og ákveða hvað mér finnst að þið ættuð að lesa…

Í engri sérstakri röð.

* Understanding Comics eftir Scott McCloud
Ef þú hefur verið að lesa myndasögur um nokkurt skeið. Hefur kannski gert það í æsku en vilt endurnýja kynni þín við þetta form þá er þetta frábær lesning. Þetta er hálfgerð fræðibók um myndasöguformið. McCloud fer djúpt ofan í fræðigreinina, hvernig myndasögur eru settar upp, hvað er ekki sagt og hvað hlutverk lesenda er. Hann fer ofan í nokkra stíla, listamenn og er einhver besta heimild um myndasögur sem fræðigrein.

* Marvels eftir Kurt Busiek og málað af meistara Alex Ross.
Frábær saga um fæðingu ofurhetja í Marvel heiminum. Busiek skrifar söguna útfrá sjónarhorni fréttaljósmyndara sem verður vitni að því þegar ofurhetjur koma fyrst fram á sjónarsviðið. Þessi bók er alveg stórbrotið listaverk vegna teikninga hins hæfileikaríka Alex Ross. Hans stíll er svolítið frábrugðinn annara því hann málar með Gouache litum allar myndirnar og nær því mjög raunverulegu ljósmynda yfirbragði. Frábær lesning fyrir þá sem vilja sjá annað sjónarhorn á öllum frægustu hetjum Marvel heimsins.

* 100 Bullets: First Shot, Last Call eftir Brian Azzarello og Eduardo Risso.
Fyrsta bindi glæpasagnanna 100 Bullets. Fyrsta hefti fjallar aðallega um mann að nafni Graves sem fer á milli tilviljanakenndra persóna og býður þeim tækifæri um hefnd á einhverju einu sem hafði komið fyrir og eyðilagt á einn eða annan hátt líf þessara persóna. Sagan verður alltaf flóknari og flóknari eftir því sem bindin verða fleiri og er þessi titill enn í gangi. Svo virðist sem engin tilviljun sé á einu né neinu og er þetta einhver besta glæpasagnamyndasaga sem hefur komið út í langan tíma. Ritstíll Azzarello og myndleiðni Risso haldast í hendur og gefa sterka heildarímynd á sögunni. Mæli sérstaklega með þessum titli fyrir þá sem hafa engan áhuga á ofurhetjum og vilja bara ofbeldi, kynlíf og peninga í sögunum sínum.

* Spiderman: Reign eftir Kaare Andrews of Jose Villarrubia
Það setja allir The Dark Knight Returns eftir Frank Miller inn á alla svona lista. Þar sem ég hef bara pláss fyrir eina Frank Miller sögu þá hef ég ákveðið að nefna þessa Spiderman sögu í staðinn. Líkt og í TDKR þá er sögusviðið framtíðin og virðist sem heimurinn hafi losað sig við ofurhetjur af öllu tagi, hvort sem þær hafi verið góðar eða slæmar. Söguhetjan er gamall og veikburða Peter Parker sem fyrir löngu hefur gefist upp á ofurhetjuímynd sinni, lagst í helgan stein og syrgir konu sína. En í eitt loka skipti þá þarfnast New York borg veggjaklöngrarans til að verjast hættu sem gæti gleypt þau öll. Ég keypti þessa bók fyrir stuttu síðan og ég á bara mjög erfitt með að slíta mig í burt frá henni. Ég teygi mig oft upp í hillu og les sumar síður aftur og aftur. Hún er sorgleg, tilfinningarík og þrungin spennu. Það er bara eitthvað við Peter Parker sem gamlan og slitinn ellilífeyrisþega hreytandi af sér brandara sem heillar mig. Ég hafði aldrei heyrt um þennan höfund áður en ég mun fylgjast með honum í framtíðinni. Teikningarnar í henni eru hálfgerð blanda af tölvugrafík og teiknilist sem gefur mjög áhugaverða útkomu.

* Transmetropolitan: Back on the Street eftir Warren Ellis
Sjúklegasta, fyndnasta, skringilegasta og siðbrenglasta myndasaga sem ég hef lesið. Framtíðarheimur þar sem kynskiptingar skipta frekar um tegund en kyn, þríeygðir reykjandi kettir, sjálfsalar á dópi og í miðjunni einn siðbrenglaðasti blaðamaður framtíðarheimsins með sannleikann að vopni. Spider Jerusalem gæti verið Hunter Thompson í Fear and Loathing in the Future. Nema með fleiri eiturlyfjum. LESTU. ÞESSA. SÖGU.

* Origin eftir Bill Jemas, Joe Quesada, Paul Jenkins og Andy Kubert
Vinsælasti og dularfyllsti stökkbreyttlingur allra tíma með upprunasögu sína. Í nokkra áratugi vissi engin hvaðan Wolverine kæmi, ekki einu sinni hann sjálfur. En með þessu úrvalsliði hæfileika koma þeir fallegri en jafnframt sorglegri upprunasögu hans til skila. Frá barni að villidýri fylgjum við honum eftir. Mörgum spurningum er svarað; hvaðan kom hann, hver er hann og hvað gerði hann að því sem hann er. Frábær saga fyrir þá sem vilja skyggnast á bakvið tjöldin hjá Wolverine.

* Sandman eftir Neil Gaiman
Mögulega besta myndasaga allra tíma. Þessi farsæli rithöfundur vann fjöldann allan af bókmenntaverðlaunum fyrir sögur sínar af Morpheus, eða Óla Lokbrá, konungi drauma. Blanda af fantasíu, nútíma raunveruleika og tilvísanir í nær allar goðsagnarverur sem til eru. Ef það er einungis ein saga sem harðir bókmenntaáhugamenn ættu að lesa þá ætti það að vera þessi. Það komast fáir með tærnar þar sem Gaiman hefur hælanna þegar kemur að þessari skáldsagnatýpu. Fantasy-fusion af hæsta gæðaflokki.

* Preacher eftir Garth Ennis & Steve Dillon
Predikarinn Jesse Custer hefur orð guðs. Hann getur látið hvern sem er hlýða skipunum sínum því hann hýsir bastarðafkvæmi djöfuls og engils innra með sér. Saman með byssuglaðri kærustu sinni og viskýdrekkandi írskri vampíru eru þeir í krossferð í leit að Guði sem þóttist geta yfirgefið himnaríki án vandkvæða. Garth Ennis og Steve Dillon eru hér með einhverja blóðugustu og öfgakenndustu sögu fyrr og síðar.

* Batman: Year One eftir Frank Miller
Upprunasaga Batman. Hvernig hann varð Batman og hvernig fólkið sem aðstoðar hann enn í dag hjálpaði að móta hann. Batman Begins tók rosalega mikið úr þessari sögu í handrit sitt. Frank Miller kemur persónunni Batman, karakternum Bruce Wayne og drifkraftinum sem drífur þá báða áfram til skila mjög vel. Við kynnumst þjálfun, byrjendamistökum og loks fæðingu eins hræðilegasta tákn Gotham borgar.

Vissulega væri hægt að halda áfram með lista eins og þennan nær endalaust. En þetta er bara brot af því sem kemur upp í hugann þegar hugsað er um virkilega góðar myndasögur. Þú þarft í raun og veru enga fyrri reynslu til að geta notið þessara bóka hér fyrir ofan, nema bara að passa að það sé byrjað á byrjununni.

En aðrar myndasögur sem má nefna í samhengi: Daredevil: Man Withour Fear serían eftir Brian Michael Bendis, V for Vendetta eftir Alan Moore, Tales from the Clerks eftir Kevin Smith, Kingdom Come eftir Mark Waid, Maus eftir Art Spiegelman(eina myndasagan sem hefur hlotið Pulitzer verðlaunin) og svo mætti lengi telja. Listinn var aðallega ætlaður fyrir þá sem vildu koma sér inn í einhverjar góðar myndasögur án vesens en ekki endilega listi yfir bestu, eða virtustu myndasögur allra tíma. Það væri endalaus listi, sem væri aldrei án rifrildis eða rökræðna og mundi enda í einni súpu á gólfinu.

Rakst á þess net-comic hér(af hverju er ekki til styttra orð yfir teiknimyndasögu heldur en teiknimyndasaga?). Þó svo að þetta sé ætlað sem djók þá er margt umhugsunarvert í þessum nokkru römmum.

Tökum t.d. formúluna sem hann setur þarna upp í öðrum ramma. Þinn aldur/2 + 7 = ekki deita undir þessum aldri. Tökum mig sem dæmi, þá er 22 ára deilt með tveim, 11 ár. 11 ár plús 7 eru 18. Þannig að ég get ekki verið með stelpum undir 18 ára aldri. Sem er alveg ásættanlegt fyrir mig því ég hafði ekki hugsað mér það hvort eð er. Reyndar á þessi jafna ekki við um yngri en 22 því útkoman af henni verður alltaf minni en átján. Sem er ólöglegt í frekar mörgum ríkjum, og örugglega í landinu sem höfundur þessara teiknimyndasögu er frá. En skiptir reyndar minna máli hér á klakanum.

Já, þá er ég semsagt að tala um kynlíf, svo ég sé ekki að tala undir rós og margir ekki að fatta að það sé ekkert ólöglegt við það að fara á stefnumót.

Tökum þessa jöfnu úfrá eldri manni. Fertugur maður má samkvæmt þessu ekki deita yngri stelpu en 27 ára. Takið eftir dreifingunni á kúrvunni. Ég get ekki farið yngra niður en fjögur ár en fertugur maður má fara alveg niður heil 13 ár. Merkilegt nokk. En síðan eru margir sem hafa greinilega ekki lesið sér til um þessa reglu og eru bara sáttir með það.

Setjum þetta upp í nokkrar staðalímyndir:

18 ára menntaskólanemi: 18/2 = 9 + 7 = 16 ár busalingur.
22 ára háskólanemi: 22/2 = 11 + 7 = 18 ára framhaldsskólanemi.
30 ára kennari: 30/2 = 15 + 7 = 22 ára háskólanemi (lesist: má ekki deita nemendur sína nema vera háskólaprófessor)
40 ára háskólaprófessor: 40/2 = 20 + 7 = 27 ára grunnskólakennari.

Síðan má umreikna þetta upp á við. Snúa jöfnunni við til þess að sjá hversu langt maður getur farið upp. Takið ykkar aldur, dragið frá 7 og margfaldið með tveimur. Í mínu tilviki er það þrjátíu ára, en ég er náttúrulega ekki svona ótrúlega flottur spaði að vera að fleka þessar þrítugu. En þetta fer víst mörgum vel úr hendi.

Þannig að þið sem eruð einmana þarna úti megið alveg vera róleg með örvæntinguna því það lítur út fyrir að stefnumótalaugin sé í stöðugri stækkun megnið af lífinu.

Hvað varð um gömlu góðu partíin? Dagarnir þegar maður fór í gott heimahús, þar sem fólk dansaði á stofugólfinu og þeir sem vildu gátu spjallað í eldhúsinu. Er það fullorðinsmerki þegar maður fer í bæinn af illri nauðsyn frekar heldur en að þurfa að hanga heima hjá sér. Því engin heldur almennileg partí í dag. Partí þar sem þú þekkir gestgjafann, þú ert pottþéttur á að rekast á nokkra vini og kunningja þar en einnig eru góðar líkur á að það sé fólk þarna sem þú þekkir ekki. Og hver vill ekki kynnast nýju fólki? Okei, ég gef mér það að það sé fullt af fólki sem hefur það ekki sem forgangsatriði, en ég segi að það sé nauðsynlegur þáttur að læra nýja hluti af hvort öðru. Þó það megi setja spurningamerki við hversu mikinn lærdóm er hægt að fá af ölvuðum einstaklingum í heimapartíi.

En núna fer maður bara í bæinn. Maður hellir í sig nokkrum bjórum yfir sjónvarpinu og skellir sér síðan niður í náttmyrkvaða miðborgina, þar sem engin veit hvað þú heitir og engir er glaður að þú hafir komið. Bærinn fyrir mig í dag er skemmtilegastur frá 23-02. Þegar barirnir eru ekki troðnir. Þegar ljósin eru ennþá kveikt og tónlistin er ennþá í lægra lagi. Það er fólk en ekki nógu mikið til að þú bíðir í 20 mínutur eftir bjór á barnum.

Sorglega er afgangur Íslendinga ekki svo mikið sammála því þar sem fólk mætir almennt ekki í bæinn fyrir eitt eða tvö. Á þeim tíma sem miðbærinn líkist kannski frekar partíi heldur en sardínudós.

Kannski kann ég þetta bara ekki, hvað veit ég.

ok, komið.

Hver er menningin bakvið einkamal.is? Verður alltaf bara einhver asnalegur kjánastimpill á þessu eða er þetta fyrirbæri komið til að stækka?
Ég get skilið hugmyndina um að kynnast öðrum og fara á stefnumót og svona. Þeir sem þekkja mig vita að ég er mikill áhugamaður um persónutengsl og hvernig fólk kynnist, en eru bara of miklir undirliggjandi samfélagsfordómar gagnvart þessu fyrirbæri til að maður geti horft á þetta í réttu ljósi.

Í sjálfu sér er þetta mjög hreinn og beinn vefur. Þú leitar að einhverjum sem uppfyllir þínar kategoríu um hvernig persónu þú vilt kynnast, hvort sem það sé strákur, stelpa, gamall, ungur, samkynhneigður, gagnkynhneigður o.s.frv. Síðan skoðar þú upplýsingar um þá og ákveður hvort þú viljir henda á þau skilaboð. Í sjálfu sér mjög einfalt. Þú hef ég reyndar ekki lengri reynslu í þessu nema það að geta skoðað upplýsingar hjá öðrum. Ég veit ekki hvernig svona skilaboð fara fram en maður ætti að geta sagt sér að þetta virki í sjálfu sér svipað og myspace message eða eitthvað þvíumlíkt.

Nú, þá komum við að því að við erum náttúrulega á internetinu. Og maður er ekkert endilega alltaf maður sjálfur á internetinu. Á irkinu í gamla daga þá gat maður alltaf verið aðeins hærri, aðeins grennri og aðeins eldri til þess að líta vel út í gegnum spjallborðið. Hver segir að þetta sé ekki ennþá svona? Er allt þetta fólk þarna inni að segja satt? Það hlýtur nú að vera að einhverju leyti, því vissulega er fólk þarna sem finnst þetta kannski betri leið til að kynnast einhverjum, og er í raun og veru að reyna að hitta hinn eina rétta. Og ef þú lýgur að hinum eina rétta í byrjun sambands þá er það ekkert endilega vísir á gott framhald.

Nú er “online-dating” í Bandaríkjunum frekar stórt fyrirbæri. Það er til fullt af fólki sem notast við síður eins og www.match.com og www.singles.com
til þess að kynnast í fólki í þeirri risastóru stórborg sem það á heima í hverju sinni. Er þetta spurning um tímasparnað eða þægindi? Fólk sem vantar að fara á stefnumót þarf ekki að fara út úr húsi í von og óvon um að það geti mögulega hitt einhvern, heldur smellir það bara inn auglýsingu og tada! Nokkrum tímum seinna er kannski einhver áhugasamur sem virðist vera áhugaverður tilbúinn að hittast. Það er náttúrulega ekki hægt að toppa það í þægindum. Þarft ekki einu sinni að fara út úr húsi.

Síðan eru það nöfnin og auglýsingarnar sem fólk setur upp. Eins og vinkona mín orðaði það, hver skírir sig hornysex með það í huga að kynnast einhverjum sem hefur gaman af skíðum? Hvað er ég ekki að skilja? Eða gellan sem elskar kærastann sinn en er samt með auglýsingu inn á einkamal.is því henni leiðist? Hvernig væri að tjékka á misbrestum í sambandinu fyrst? Eða stelpan sem er venjuleg og skemmtileg samkvæmt lýsingunni sinni en ákveður samt að skíra sig Ingahorny? Hvað er eiginlega í gangi hérna?!?

Ef fólk er svona ótrúlega “hresst & skemmtilegt” af hverju er það ekki bara að hitta fólk í gegnum gamla mátann? Hvað er undirliggjandi sem ég er ekki að sjá? Er ég kannski bara svona mikill efasemdarmaður að ég geti ekki treyst þessum vef?

Eða er maður bara hræddur við að kynnast einhverjum sem endar á því að vera frænka manns….